Zo, tsssk. Belachelijk!

Door elmoxx op woensdag 19 mei 2010 15:37 - Reacties (19)
CategorieŽn: Algemene praat, En dan?, Views: 4.964

Na anderhalf uur file-rijden was ik gister toch al halverwege! Met reeds 26 km op de tripteller zat ik eindelijk op de A1 tussen Diemen en Muiden. Nog maar 1 wisseling van snelwegen en dan zou Almere toch echt snel bereikt kunnen worden. Hů, nog even wat file want de spitsstrook begint verderop.

Ik heb een motor en op dit soort momenten denk ik dan ook steevast: Had ik daar nu maar op gezeten. Voor mijn werk is een motor echter niet ideaal dus toch maar de auto.

Omdat ik zelf een motor heb, durf ik te zeggen dat ik tijdens het autorijden meer dan gemiddeld op de motoren in mijn omgeving let. Het typerende rijgedrag en de dingen waar je je als motor-rijder zo aan ergert, die ken ik immers. Je zult me daarom tijdens files bijvoorbeeld altijd maximaal links op de linkerbaan vinden als ik in de auto zit, gewoon zodat motoren makkelijker en veiliger door de file kunnen.

Gister zat ik met een muziekje, lekker genietend van het weer, op die linkerbaan te wachten. Het valt me op dat er steeds vaker echt bijzondere motoren tussen de file door zoeven. Zo zag ik variaties van de meest exclusieve Goldwing, maar ook 2 Harley’s en dat leuke kleine suzuki-lesmotortje waar ook ik mijn motorrij-lessen op had. Inderdaad, motoren zijn een soort van virus. Als je er eenmaal aan verslaafd bent, dan raak je dat niet meer kwijt. Meestal staat bij thuiskomst de motor met 2 voorwielen bovenaan op het ‘bijzonderheidslijstje’. Hoewel het ding zich gedraagt als een motor, heeft het een auto-kenteken en ziet het er uit als een brommer.. Gewoon een maf apparaat dus.

Tijdens dit vermoedelijk laatste stukje oponthoud zag ik een totaal witte motor op me af komen om vervolgens naast me te gaan staan. Een mooie BMW, denk ik. Zeker weten doe ik dat niet want de bestuurder van de witte motor had er om de een of andere reden grote behoefte aan mij heel boos aan te kijken. Verbaasd dat ik was keek ik terug met een blik van totale onbegrip. Vrij snel had ik in de gaten dat de motorrijder iets wilde vertellen, hij klopte immers op mijn zijraam. Snel drukte ik op het knopje om het raam van de rechter voorpoortier naar beneden te laten schuiven en terwijl dat gebeurde draaide ik de muziek wat zachter.

‘Waarom reed je zojuist op de vluchtstrook?’ kwam er op snauwende toon uit de witte helm.

• Ik begrijp er niets van. Ik dacht dat ik stil stond,
• Ik heb geen vluchtstrook maar alleen een vangrail aan mijn zijkant,
• Ik heb er niets van gemerkt!
• Ik rijd in een grijze 13-in-een-dozijn-golf, kun je mij niet verwarren met iemand op de meest rechterbaan, waar wťl een vluchtstrook is?
• Hoezo kon je net al last van me hebben, als ik je zojuist nog in mijn spiegel dichterbij zag komen?

Na een paar van dit soort reacties reed de motor ineens weg.. Ik wou dat ik achter hem aan kon.

Wat zag jij? en Wat dacht jij?

Door elmoxx op woensdag 5 mei 2010 08:23 - Reacties (20)
Categorie: En dan?, Views: 3.295

Even voelde ik me getuige van iets wereldschokkends.
  • Zou het te maken hebben met die autobom op Times square,
  • Komt er zometeen een auto door het publiek heen scheuren?
  • Ligt er ergens een scherpschutter die het voorzien heeft op ..?
Zomaar een paar gedachten die door mijn hoofd schoten tijdens die eerste paar seconden. Je kunt alleen niets zeggen, die 2 minuten zijn immers nog niet om. Ook de tv presentator van ned 1 zegt niets. Gek eigenlijk, juist op dit soort momenten krijg je nooit stilte.

Uiteindelijk kwam een schamele verklaring: ‘er is iemand flauw gevallen’. Nou, gezien de massale hysterie die er binnen een paar seconden ontstond kon ik dat niet geloven. Nadat die 2 minuten om waren hoorde ik van links van me op de bank: ‘Er moet meer aan de hand zijn, dit geloof ik niet’.

Als er 1 iemand flauw gevallen is, waarom laten ze dan zien dat er verschillende mensen weggedragen worden? Voordat je de kans hebt om zelf extra informatie te vinden hoor je de onverstoorbare ceremoniemeester: ‘Allemaal terug naar uw positie, we gaan verder met het programma’. Zou het zo werken? Gewoon snel doorgaan met waar we mee bezig waren, dan vergeten we het wel weer.?

Ik ben de woorden van het gedicht van die 16 (of was het nou 17) jaar oude jongen al weer vergeten.


Waar haal je je informatie nu vandaan op dit soort momenten? Het snelste nieuwsmedium had eerder 2 minuten twit-stilte afgekondigd. Ik kwam vrij snel terecht op Endandit.nl. Daar kwamen langzaam aan wat updates binnen. Vanochtend lees ik koffertjes, ambulances die geluidloos vele mensen afvoeren, een orthodoxe jood, een bekende van de politie? Bewust of onbewust, de orde is verstoord. Als dat het doel was, dan is het gelukt.

Best beangstigend om te zien wat paniek kan doen

Sverre!

Door elmoxx op woensdag 7 april 2010 10:01 - Reacties (20)
CategorieŽn: En dan?, Familie, Views: 2.818

Dit verhaal begint in de vroege uren van maandag de 22e maart. Elmoxx is net wreed verstoord door de telefoon die deze ochtend als wekker dienst doet. Telefoons liggen altijd net te ver van je bed, je moet er dus wel uit om hem af te zetten. Nadat het besef er was dat de wekker ging, en de werkweek dus weer aanstaande was, uit bed gerold om de foon te smoren.

Deze start duurde langer dan normaal. Zo lang zelfs dat mijn, op dit zo onchristelijke tijdstip nooit wakker wordende, wederhelft deze ochtend ook een ooglid optilde en slaapdronken mompelde 'k moe plassen'.. 'Is goed hoor lieverd' deed mijn mond terwijl er nagedacht werd over de kledingkeuze voor deze dag.

Terwijl ik heen en weer loop tussen bad- en slaapkamer om mezelf toonbaar te maken zie ik beweging in bed, ze gaat echt plassen denk ik nog. In de spiegel zie ik dat ze rechtop is gaan zitten om de route naar het toilet aan te vangen maar dan ineens: ' Ehm.. Ik denk dat je vandaag niet naar je werk hoeft'. Wat dan?, vraag ik hoopvol. Niet werken is het mooiste waar ik in deze toestand aan kan denken! 'Nou ehh, ik denk dat mijn water gebroken is..' Echt snappen doe ik het nog niet: 'Je ging toch plassen?'

Vruchtwater dus, en niet te weinig. Ik krijg een kind, WOW! Na 2 keer een stortvloed van water hoor ik: 'en toch moet ik nog steeds plassen'. Allebei klaarwakker nu.

Het plan voor vandaag is zojuist drastisch gewijzigd en de reguliere eenzame autorit naar de werkgever is vervangen door een kortere maar gezellige reis naar het centrum. Om 06.10 uur 's ochtends sta ik, en ligt zij, op de kraam- en bevalafdeling van het ziekenhuis..

Terwijl we nog geen ouders zijn, weten we al een tijdje dat we een echt lastpakje gaan krijgen. Constant gekneusde ribben, bekkeninstabiliteit en vanaf dag 1 in stuit liggen. De oorzaak voor onze eerdere ziekenhuisbezoeken (waarvan 1 beschreven in de blogpost 'lekker onduidelijk') zal vandaag middels een keizersnede ter wereld komen werd ons verzekerd.

Grote bedrijven zijn niet altijd even goed in de communicatie. Dat, beste tweakers, weten we allemaal maar het ziekenhuis moest ons er in de volgende uren toch nog eens goed aan herinneren: Tijdens de wisseling van de wacht (van nacht- naar dagdienst) is verzuimd te melden dat wij op ťťn van de kamers lagen. Ook kregen we een ontbijtje, erg lekker maar hierdoor kon de operatie de komende 6 uur niet doorgaan. Jammer. Weer later in de ochtend komt een andere gyneacologe onze kamer binnenvallen met de mededeling: We wachten met de keizersnede tot vrijdag, dan heeft het kindje wat meer stress en dat is goed voor de rijping van de longentjes.. Tegenstrijdige berichten weer. Heey, dat doet me ineens ergens aan denken..

Maandag 22 werd een dag met veel bezoekjes van artsen, familie en vrienden. De mobiel van de werkgever uitgezet en de telefoon met tehterfunctie samen met een laptop kwamen daarvoor in de plaats. Geen kind nog.

Vanaf het moment dat maandag dinsdag werd, waren er buikklachten. Het wel willen maar van de pijn niet meer kunnen slapen bracht wat insomnia-achtige taferelen met zich mee. Om 03.00 uur 's nachts de dienstdoende arts ervan overtuigd dat er iets mis was. Gekoppeld aan een CTG-apparaat ging de nacht door.. De pijn werd er niet minder en helaas gaf het apparaat niet aan dat het weeŽn waren, dan zou het tenminste te verklaren zijn.

De buikklachten werden steeds regelmatiger. Elke 3 minuten weer en de pijn hield dan ongeveer 1 minuut aan. Dat zijn toch gewoon weeŽn??

De 23e na het ontbijt kwam weer een nieuwe arts binnenstappen. 'Naar aanleiding van de pijn en het bloedverlies hebben we besloten toch vandaag de sectio in te plannen, jammer dat je net gegeten hebt anders kon het nu meteen' . Jazeker, dezelfde miscommunicatie als een dag eerder. Uit mijn mond kwam iets met ezel en steen, maar het aftellen kon nu dan toch echt beginnen!

Rond 14.00 uur kwam de chirurg die de keizersnede zou uitvoeren kennis maken. Door deze ontmoeting met deze prettige man steeg mijn vertrouwen in het personeel in het ziekenhuis aanzienlijk. Hij was de eerste die niet alleen maar naar de CTG keek, maar gewoon naar de patiŽnt. Apparaten kunnen het wel eens mis hebben immers. Binnen enkele minuten was de goede man zeker van zijn zaak: 'Dit zijn al minimaal een aantal uur weeŽn, ik ga nu bellen zodat ze mijn OK klaar gaan maken!'

Toen ging het snel, heel snel. Bloed afnemen, Infuus, Catheter, Ruggeprik, Keizersnede en uiteindelijk is om 15.45 uur Sverre geboren!


Na 6 dagen zijn vrouw en kind eindelijk thuis. Alles gaat goed. Die 22e en 23e maart van 2010 vergeet ik nooit meer! :)


Na het krijgen van je eerste kind veranderd er een hoop in je leven. De term emotionele rollercoaster vat het goed samen. In een volgende post zal ik daar de nodige aandacht aan geven.

lekker onduidelijk

Door elmoxx op vrijdag 5 maart 2010 09:31 - Reacties (17)
Categorie: En dan?, Views: 4.026

Lekker dan, zo duidelijk ook.

Mijn vrouw is zwanger, vandaag precies 34 weken, maar eergister was dat dus nog maar 33 weken en 5 dagen. De opening van deze post is vaag, nou zo voelt het nu dus ook.

Al een paar maanden heeft mijn vrouw behoorlijk last van haar bekken als gevolg van het zwanger zijn. Echt mobiel is ze gewoon niet. Nu had ze sinds afgelopen weekend (toen dus 33 weken en 3 dagen zwanger) op een andere manier last van haar buik als normaal.

Uiteindelijk in het ziekenhuis beland voor de nodige onderzoeken. Alles was goed, meerdere keren is herhaald dat je 'beter 10 keer teveel dan 1 keer te weinig' kan bellen. Tot het laatste onderzoek dan. Ineens veranderde de stemming: 'Gaat u maar even zitten mevrouw' en vervolgens de mededeling dat haar lichaam zo'n 6 weken te vroeg is begonnen met bevallen. Snel een hap eten en daarna het ziekenhuis in voor opname. Als verwachting werd gesteld dat ze niets anders mag dan liggen en dat ze de komende periode zeker in het ziekehuis zou verblijven.

Gisterochtend (33 weken en 6 dagen zwanger) stond een afspraak in het zelfde ziekenhuis gepland met de afdeling gyneacologie, resultaat: 'U bent ontslagen uit het ziekenhuis mevrouw' 'U bent nu bijna 34 weken zwanger en als het dan komt, dan doen we daar niets meer aan'.

Weer thuis weet ik niet zo goed wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd is. Is ze nu aan het bevallen of niet, is het nu verantwoord of niet, hoe lang duurt dit nog, waar kan ik van uitgaan en: Waarom trekt het ziekenhuis niet gewoon 1 lijn. Per afdeling zijn de meningen zo verdeeld dat je daar dus ook niet echt van uit kunt gaan.

Lekker dan.