Sverre!

Door elmoxx op woensdag 7 april 2010 10:01 - Reacties (20)
CategorieŽn: En dan?, Familie, Views: 2.835

Dit verhaal begint in de vroege uren van maandag de 22e maart. Elmoxx is net wreed verstoord door de telefoon die deze ochtend als wekker dienst doet. Telefoons liggen altijd net te ver van je bed, je moet er dus wel uit om hem af te zetten. Nadat het besef er was dat de wekker ging, en de werkweek dus weer aanstaande was, uit bed gerold om de foon te smoren.

Deze start duurde langer dan normaal. Zo lang zelfs dat mijn, op dit zo onchristelijke tijdstip nooit wakker wordende, wederhelft deze ochtend ook een ooglid optilde en slaapdronken mompelde 'k moe plassen'.. 'Is goed hoor lieverd' deed mijn mond terwijl er nagedacht werd over de kledingkeuze voor deze dag.

Terwijl ik heen en weer loop tussen bad- en slaapkamer om mezelf toonbaar te maken zie ik beweging in bed, ze gaat echt plassen denk ik nog. In de spiegel zie ik dat ze rechtop is gaan zitten om de route naar het toilet aan te vangen maar dan ineens: ' Ehm.. Ik denk dat je vandaag niet naar je werk hoeft'. Wat dan?, vraag ik hoopvol. Niet werken is het mooiste waar ik in deze toestand aan kan denken! 'Nou ehh, ik denk dat mijn water gebroken is..' Echt snappen doe ik het nog niet: 'Je ging toch plassen?'

Vruchtwater dus, en niet te weinig. Ik krijg een kind, WOW! Na 2 keer een stortvloed van water hoor ik: 'en toch moet ik nog steeds plassen'. Allebei klaarwakker nu.

Het plan voor vandaag is zojuist drastisch gewijzigd en de reguliere eenzame autorit naar de werkgever is vervangen door een kortere maar gezellige reis naar het centrum. Om 06.10 uur 's ochtends sta ik, en ligt zij, op de kraam- en bevalafdeling van het ziekenhuis..

Terwijl we nog geen ouders zijn, weten we al een tijdje dat we een echt lastpakje gaan krijgen. Constant gekneusde ribben, bekkeninstabiliteit en vanaf dag 1 in stuit liggen. De oorzaak voor onze eerdere ziekenhuisbezoeken (waarvan 1 beschreven in de blogpost 'lekker onduidelijk') zal vandaag middels een keizersnede ter wereld komen werd ons verzekerd.

Grote bedrijven zijn niet altijd even goed in de communicatie. Dat, beste tweakers, weten we allemaal maar het ziekenhuis moest ons er in de volgende uren toch nog eens goed aan herinneren: Tijdens de wisseling van de wacht (van nacht- naar dagdienst) is verzuimd te melden dat wij op ťťn van de kamers lagen. Ook kregen we een ontbijtje, erg lekker maar hierdoor kon de operatie de komende 6 uur niet doorgaan. Jammer. Weer later in de ochtend komt een andere gyneacologe onze kamer binnenvallen met de mededeling: We wachten met de keizersnede tot vrijdag, dan heeft het kindje wat meer stress en dat is goed voor de rijping van de longentjes.. Tegenstrijdige berichten weer. Heey, dat doet me ineens ergens aan denken..

Maandag 22 werd een dag met veel bezoekjes van artsen, familie en vrienden. De mobiel van de werkgever uitgezet en de telefoon met tehterfunctie samen met een laptop kwamen daarvoor in de plaats. Geen kind nog.

Vanaf het moment dat maandag dinsdag werd, waren er buikklachten. Het wel willen maar van de pijn niet meer kunnen slapen bracht wat insomnia-achtige taferelen met zich mee. Om 03.00 uur 's nachts de dienstdoende arts ervan overtuigd dat er iets mis was. Gekoppeld aan een CTG-apparaat ging de nacht door.. De pijn werd er niet minder en helaas gaf het apparaat niet aan dat het weeŽn waren, dan zou het tenminste te verklaren zijn.

De buikklachten werden steeds regelmatiger. Elke 3 minuten weer en de pijn hield dan ongeveer 1 minuut aan. Dat zijn toch gewoon weeŽn??

De 23e na het ontbijt kwam weer een nieuwe arts binnenstappen. 'Naar aanleiding van de pijn en het bloedverlies hebben we besloten toch vandaag de sectio in te plannen, jammer dat je net gegeten hebt anders kon het nu meteen' . Jazeker, dezelfde miscommunicatie als een dag eerder. Uit mijn mond kwam iets met ezel en steen, maar het aftellen kon nu dan toch echt beginnen!

Rond 14.00 uur kwam de chirurg die de keizersnede zou uitvoeren kennis maken. Door deze ontmoeting met deze prettige man steeg mijn vertrouwen in het personeel in het ziekenhuis aanzienlijk. Hij was de eerste die niet alleen maar naar de CTG keek, maar gewoon naar de patiŽnt. Apparaten kunnen het wel eens mis hebben immers. Binnen enkele minuten was de goede man zeker van zijn zaak: 'Dit zijn al minimaal een aantal uur weeŽn, ik ga nu bellen zodat ze mijn OK klaar gaan maken!'

Toen ging het snel, heel snel. Bloed afnemen, Infuus, Catheter, Ruggeprik, Keizersnede en uiteindelijk is om 15.45 uur Sverre geboren!


Na 6 dagen zijn vrouw en kind eindelijk thuis. Alles gaat goed. Die 22e en 23e maart van 2010 vergeet ik nooit meer! :)


Na het krijgen van je eerste kind veranderd er een hoop in je leven. De term emotionele rollercoaster vat het goed samen. In een volgende post zal ik daar de nodige aandacht aan geven.